اما بعد دیدم که عشقه آخه اندازش زیاده

آدما ازعشق هم دلگیر میشن

آدماروعشقشون پا می زارن

آدما آدمو تنها می زارن

منو دیگه نمی خوای خوب می دونم

خوب می دونم خوب میدونم..........

پیش اسم من نوشتن حقته باید ببازی

در زمینی که زمان کاشت مرا

گل زیبایش به جز خار نبود

پستی وهرزه گی وهرزه دری

حسرتا بهر کسی عار نبود

زار و بدبخت و گرفتار کسی

که به این عار گرفتار نبود

پاییز بهانه ست .... 

از واژه دو وجهی تکرار خسته ام

من بی رمق ترین نفس این حوالیم

از بودن مکرر بر دار خسته ام

من با عبور ثانیه ها خرد می شوم

از حمل این جنازه هوشیار خسته ام

از حمل این جنازه هوشیار خسته ام

خسته ام خسته ام خسته ام .......

وز کدامین لب لبانش بوسه می جوید؟

پنجه اش در حلقه ی موی که می لغزد؟

با که در خلوت به مستی قصه می گوید؟

تیرگی ها را به دنبال چه می کاوم؟

پس چرا در انتظارش باز بیدارم؟

در دل مردان کدامین مهر جاوید است؟

نه....دگر هرگز نمی آید به دیدارم......

زهی خیال باطل آخر ضد حالی

به جمله هام فکر نکن زیادی بهت حال دادم

می خوام بگم دوست دارم اما زبونم می گیره

وقتی حرفامو می خوردم داشتم از عشقت میمردم

وقتی لبهامو می دوختم توی آتیشت می سوختم

وقتی بودم سرد و ساکت داشت دلم می شد هلاکت

فکر می کردم تا تویی جفتم سوختم وبه تو نگفتم

خواستم از چشمات نیفتم خواستم از چشمات نیفنم

دیشب تازه فهمیدم چقدر خودمو دوست دارم چقدر به زندگی امید دارم و

چقدر از مرگ می ترسم.خلاصه شب وحشتناکی بود.

کاش اشکی قلبمان را بشکند با نگاه خسته ای ویران شویم...

دل من از تمام شیشه شکسته های دنیا هم شکسته تر است......

کسی درد خندیدنم را نفهمید

                                             از ریشه پوسیدنم را نفهمید

همان اول راه از من جدا بود

                                             که بیراهه پیچیدنم را نفهمید

زمین و زمان پشت پا میزد اما

                                             کسی بر زمین خوردنم را نفهمید

چنان نرم وآهسته درخودشکستم

                                             که حتی ترک خوردنم را نفهمید

که زمانی که می خندی پشت سرش از چشمانت اشک جاری نشود.

وقتی تنهایی کسی دست روی شانه هایت بگذارد.

که وقتی می خواهی درد دل کنی سفره دلت را همه جا پهن نکنی.

با تو هستم که روبروی من در آینه آه می کشی به من بگو تا کی؟؟؟؟؟

درآمده دیگر جاذبه های دنیا در من شور و شوقی ایجاد نمی کند روز هایم با ملال و

خستگی همراه است از تنهایی به جان آمده ام نه همدمی نه همصحبتی همچون

پرنده ای بی بال و پر بسته زندانیم هم اکنون به مانند زندانی های محکوم به اعمال

شاقه به دنبال راهی هستم تا خود را رهایی بخشم.

می کشیم

پس سعی کن خودتو جلوی دیگران تند تند ورق نزنی چون .....

چون اگه تموم بشی مطمئن باش میرن سر یه کتاب دیگه!!!!!!!

تا مجبور نشی برای اینکه در قلبش جا بگیری خودتو کوچیک کنی

بازم این سردرد های عصبی شروع شدند

امروز نرفتم سر کلاس اصلاً حوصله خودمم ندارم خسته ام خیلی خیلی خیلی.......

ما تنهاتر از آنیم که بر شانه کسی اشک بریزیم

و بی پناهتر از آنکه بخندیم و خوش باشیم

تقدیر ما سختی ست.....

سر نوشتمان طعنه و کنایه.....

و یگانه آرزوی دیرینمان.....آرامش

که نداریم...

که نیست....

                                                            این که یکهو شده ام سر به هوا می ترسم

همه عمر به احساس خودم شک کردم

                                                           تو ولی یک شبه این قائله را ..... می ترسم

می توانم همه چیز تو شوم مثل خودت

                                                          ولی از دست قضا، کار خدا ،می ترسم

دلم از هرچه تورا دور کند می گیرد

                                                         از خدا وقت تلافی خطا می ترسم

همه سعی من این است که سالم برسی

                                                         و نمی دانم از اینجا به کجا می ترسم

چینی نازک تنهایی من هستی تو

                                                        اینکه خردت بکند خاطره ها می ترسم

تازه دارم به تو خو می کنم انگار ولی...

                                                       از بهم خوردن این صلح و صفا می ترسم

توی آغوش تو ذوب می شوم از هرم تنت

                                                       اینکه آتش بزنی روح مرا می ترسم

خواهشا قصه مان را به درازا نکشید

                                                     دیگر از بوس و بغل توی خفا می ترسم

بند کن دست مرا توی دوتا دست خودت

                                                     از رها بودن بی چون و چرا می ترسم